The pineapple thief – magnolia (2014). Magnolia (The Pineapple Thief album) 2019-04-29

The pineapple thief – magnolia (2014) Rating: 8,5/10 604 reviews

LupusUnleashed: The Pineapple Thief

the pineapple thief – magnolia (2014)

The One You Left To Die 4:21 8. Show A Little Love 3:59 7. . Simple As That 4:04 2. The Pineapple Thief aren't a band I have been really keeping an eye on. Someone Here Is Missing 3:53 8.

Next

Metal

the pineapple thief – magnolia (2014)

Watch The World Turn Grey 3:40 8. This latest production by The Pineapple Thief is no exception there, those fond of well produced material in general will get their fix solved quite nicely here. With pumping bass, driving rhythms and dark, compact guitar riffs with or without noticeable keyboard supplements, The Pineapple Thief is a band that could give Porcupine Tree a good run for the money indeed. To wit, a considerable chunk of the compositions on Magnolia are so limited in both size and scope that they hardly feel like the handiwork of a band that is already entering its tenth recording cycle. Light Up Your Eyes - I 7:25 11. My Own Oblivion 3:39 7.

Next

Magnolia (The Pineapple Thief album)

the pineapple thief – magnolia (2014)

Nie jest to jednak najlepszy utwór na płycie. The Pineapple Thief wciąż się rozwija i nie szuka łatwych rozwiązań. The sound comes across as fairly analogue, in that it doesn't come across as compressed in the manner in which many contemporary productions may be, and the soundscapes comes across as warm sounding and organic to my ears. He's got a voice that in timbre and approach does have some clear similarities to Radiohead's Thom Yorke, up to and including a certain sad, mournful touch, and this aspect is dominant enough to give this entire album a slight late 90's Radiohead sheen. Tym razem jednak panowie postawili jeszcze mocniej na atmosferę, emocje i refleksję. Nothing at Best 4:09 2.

Next

LupusUnleashed: The Pineapple Thief

the pineapple thief – magnolia (2014)

Rozpoczynający się delikatnie choć z niepokojącą gitarą w tle łagodnym wokalem przepięknie eksploduje do szybszych obrotów. Review Summary: The Pineapple Thief do themselves no favours. Oriundo de Inglaterra, Bruce funda The Pineapple Thief como un proyecto solista mas que banda en si, pero con el exito que tuvo con su primer disco Abducting The Unicorn 1999 le surgio la idea de crear una banda en si. It all ads up to an enjoyable production of indie flavored progressive rock. Light Up Your Eyes - Who 8:08 1. The World I Always Dreamed Of 7:10 5. But while there are often considerable advantages that come with adopting a route one approach towards making music, Soord and his compatriots also appear to have inadvertently conflated brevity with efficacy.

Next

THE PINEAPPLE THIEF Magnolia reviews

the pineapple thief – magnolia (2014)

Rather than exploring these two facets separately The Pineapple Thief tends to blend these two somewhat different sounding traits into a complete whole. Ta płyta na pewno taka nie jest. Może łączyć się z przemijaniem, ale także zwykłym poszukiwaniem piękna. Initially a self-described bedroom project, that have developed into a well defined and rather popular band as the years have gone by. The One You Left To Die Acoustic 4:18 3.

Next

Magnolia (2014)

the pineapple thief – magnolia (2014)

Yorke as a vocalist may come across as a guy that appears to be in the middle of a nervous breakdown, while Soord always sounds like he is in full control of events. Na poprzednich płytach nie brakowało utworów rozbudowanych, długich czy nawet dość ciężkich. Do pewnych zespołów dojrzewa się dłużej niż zwykle, ale kiedy już poczujemy to coś, co nas przyciągnie na stałe, odkrywa się rzeczy niesamowite i piękne. Con una mezcla entre rock progresivo, sonidos pop britanicos, bastante experimentacion y sobre todo el sonido caracteristico que le da el melotron y el teclado hammond hacen que Pineapple suene muy distinta y novedosa por sobre el resto de bandas del estilo. Alone At Sea 5:20 3.

Next

Review: The Pineapple Thief

the pineapple thief – magnolia (2014)

Limitowana wersja zawiera jeszcze jedną płytę, a na niej sześć dodatkowych utworów. And that it is due to this that they share certain similarities with both of these bands as far as sound and expression is concerned. Jakże niesamowicie łączą się one z muzyką, którą tym razem zaproponowali Brytyjczycy! Whenever The Pineapple Thief hits a more hard edged stride, which is fairly often, the band comes across as rather more similar to the likes of Porcupine Tree. Which indicates that The Pineapple Thief, rather than being a band that strives to incorporate influences from the aforementioned bands, is a band that share influences with both Radiohead and Porcupine Tree. Prey For Me 6:39 2.

Next

Magnolia

the pineapple thief – magnolia (2014)

Discos que recomiendo de esta banda dificil pero lo hice 137 2002 Variations On A Dream 2003 con un sonido post rock y experimental Little Man 2006 bastante progresivo Someone Here Is Missing 2010 demasiado bueno aunque suene casi igual a Muse Magnolia 2014 una muestra de evolucion y madurez de la banda. A na koniec jeszcze jeden utwór, który nie znalazł się na podstawowej wersji. Start Your Descent 3:54 6. Nie oznacza to jednak, że cała płyta taka jest. Take Our Hands 8:34 12. So while there are similarities, especially in the songs or sequences that pairs off Soord's voice with a careful, fragile instrumental backdrop, they remain similarities of a more distant kind. Drugi ma znacznie ciekawsze tło z pogranicza elektroniki i muzyki orientalnej.

Next

Review: The Pineapple Thief

the pineapple thief – magnolia (2014)

Z muzyką The Pineapple Thief tworzą coś na kształt pełnego melancholii snu, pożegnania z rzeczywistością i jednocześnie przejścia lub zatopienia się do nowego lepszego świata w nowy lepszy świat. Skupiając się tylko na Muse stawiającym na efektowne, bombastyczne wręcz kompozycje, często eksperymentując ze stylistyką sięgając w swojej twórczości także po dubstep, The Pineapple Thief tymczasem wyraźniej penetruje rejony progresywne i melancholijne, dodając do nich szczyptę indie rockowego, gitarowego szaleństwa, co nie tylko bardzo odświeżyło formułę progresywnego grania, ile zbudowało ich bardzo charakterystyczny, rozpoznawalny styl. The World I Always Dreamed Of 6:31 4. While have always had an indie rock element readily apparent in their sonic and musical architecture, this set moves almost all the way over to that side -- deliberately. Ten pierwszy okrasza fantastyczne orkiestrowe tło zastępujące motoryczną gitarę.

Next